Het verhaal van Michaël

Ik houd ongelooflijk van mensen, dieren, bomen, van alles eigenlijk, van heel het leven. Vanaf mijn kindertijd was die liefde er gewoon. En tegelijkertijd beleefde ik mensen, de wereld ook als heel verwarrend en vreemd. Door een voorval op mijn zevende jaar veranderde mijn waarneming volledig. Ik had een spontane ervaring, die mij een wereld liet zien achter de uiterlijke wereld. Ik ving een glimp op van een werkelijkheid achter alles dat we zien kunnen. Ik wist niet dat het een aparte ervaring was, een mystieke ervaring. Ik vond het prachtig. Ik dacht ook dat iedereen er wel van wist. Het werd me al snel duidelijk dat dit niet zo is.

Geleidelijk aan werd ik mij bewust van de grote afstand tussen ‘de binnenmens’ en ‘de buitenmens’. Een verwarrende werkelijkheid om met de tegenstrijdigheid om te gaan, waarin iemand iets anders zei, dan hij dacht of met zijn lichaam uitdrukte. Ik wist wel dat die wereld vol licht en schoonheid in alles en iedereen zat, dat we er deel van waren. Als kind zat ik op het dak van ons huis om naar de hemel te kijken, naar alle sterren en ik vroeg mij af wat eeuwigheid is en oneindigheid. Ik wist dat er ergens een geheim was. En dat ik deel ben van dit geheim. Dat dit eindeloze eeuwige ook in mij zit, zonder begin en einde. Net als in ieder ander.

Ik kreeg daardoor een andere blik op mensen. Dat veel mensen iets anders zeggen dan ze voelen, of terwijl ze spreken helemaal niet luisteren en met de ander zijn, had mij eerst vooral verward. Nu kon ik vanuit een ander zicht in mijzelf zien dat er in de meeste mensen een afstand is tussen wie ze zijn en wat ze doen en denken te zijn. Veel mensen leven zichzelf niet en het leek er voor mij op dat de wereld dit ook zo wil. Ik zag er vooral veel misverstanden en pijnlijke confrontaties in. En ik zag ook in wat voor tempo deze samenleving en onze mensheid ontspoorde.

De vraag brandde in mij ‘wie is een mens werkelijk?’ En ‘wat is nu echte blijvende verandering?’ Die vragen zijn mijn makkers geworden op mijn levenspad. Van daaruit heb ik een persoonlijke – en professionele benadering ontwikkeld met de naam Pulsar. Het is vooral bedoeld als een dynamiek die de dingen durft te laten ontstaan. Er zijn uit deze benadering verschillende projecten ontstaan. Wat er met mensen gebeurde, ook mensen die zichzelf al hadden afgeschreven of al waren afgeschreven door de samenleving, was heel bijzonder. De meeste deelnemers kwamen in zichzelf aan en stapten van daaruit de samenleving binnen.

Dat laatste was niet makkelijk. Het frustreerde mij enorm, dat mensen werkelijke stappen in zichzelf maken, en onmiddellijk geconfronteerd worden in privé of werk met een omgeving die daar over het algemeen niets mee kan. De transformatie in een individueel mens – zij of hij is veel vrijer geworden, kent de eigenwaarde beter – krijgt vaak eerder tegenwerking dan bemoediging. En zo kwam er een derde brandende vraag bij: ‘Hoe ziet een samenleving eruit die de waarde en waardigheid van alles dat leeft als uitgangspunt heeft en respecteert?’ En ‘hoe kan de transformatie in een individueel mens vruchtbaar worden voor een nieuwe samenleving?’ Frustratie kan een vraag vleugeltjes geven. Dat deed het ook. In de jaren daarna ontstond een kaart met spelprincipes en levenswetten die met elkaar een zelfontwikkelende handleiding vormden. Omdat de kernkwaliteit ‘het vermogen om diepgaand te luisteren’ is, noemde ik deze kaart ‘audicratie’. Leiden vanuit luisteren – de kracht van luisteren.

Na een periode van ziekte en verlies voel ik mij klaar voor een volgende stap in mijn leven. Na veel reflectie, gesprekken en stiltes ben ik bij een manier van werken gekomen die tegelijkertijd actief is met het bewustzijn van een mens, van de relaties en van de vorm van het organisme van het werk. Wie je bent, de kwaliteit van de relaties en de duurzame kwaliteit van het werk, zijn een drie-eenheid. De bezieling van het werk wordt geleefd in de relaties met anderen betrokkenen en gedragen door de bezieling in elk.

Als ik door de mystiek in het leven iets ontdekt heb dat van onschatbare waarde is, dan is het wel de oerkracht van liefde. ‘Het gaat niet zonder liefde. Niets werkt zonder liefde!’ Ik heb het als kind gehoord, ik heb het gezien en ervaren, ik hoorde het een van mijn leraren keer op keer herhalen… Het is heel wat om diepgaand te vertrouwen dat liefde die kracht heeft. Liefde is niet iets sentimenteels. Het is een nuchter vermogen in ons. Je vermogen om toe te laten, neutraal waar te nemen, diepgaand te luisteren en verwonderd te zijn. Het is een poort naar een gelijkwaardige ontmoeting met een ander. En het geeft het lef om te leven vanuit wat ontstaat.